navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.
Mosaicen in Maastricht
Geplaatst op 31 Jul 2018

Mevrouw R. Mosaic doos met jaren vijftig jongetje op voorkantHet is de verstilling die onmiddelijk mijn aandacht trekt. Die intens blauwe kleur achter de illustratie van het jongetje. Zwarte letters in de hoek van de doos: MOSAIC. Onderaan in kleine letters: MADE in WESTERN GERMANY, theoretisch dus ergens tussen 1949-1990. 

Misschien heeft het jongetje een iets te grote kop, maar dat draagt alleen maar bij aan de bekoring. Heeft u de aandacht van dit kind gezien voor het vliegtuig dat voor hem ligt? Die verder lege tafel? Heeft u gezien hoe stil en vol toewijding hij aan zijn taakje werkt? Precies waar de oplettende tekenaar zijn haar in een fraaie gleuf heeft geduwd smelt mijn hart. Had ik maar zo’n klein jongetje in mijn eigen rariteitenkabinet, gewoon voor erbij. Die altijd zo klein bleef en met fris gewassen haartjes aan de tafel voor altijd vliegtuigjes zat te mosaicen. Ik zou hem benijden vanwege zijn concentratie. En vanwege lege tafels, want ik heb nog nooit een lege tafel gehad in mijn leven.

En als hij dan toch op een dag iets anders zou doen dan mosaicen dan zou hij dat witte bloesje 's avonds zelf opvouwen en vlijtig naast zijn bedje leggen. En de volgende dag weer aantrekken met het bovenste knoopje dicht. En ik kan het niet zien maar ik weet zeker dat hij dan ook in een kort broekje en met hoog opgetrokken witte kousjes op dunne beentjes naar de tafel loopt om weer vol overgave verder te gaan mosaicen.
Ach ja, een eeuwig 3-jarig jongetje uit de jaren vijftig dat vol toewijding aan zijn tafeltje blijft spelen. Waar kun je die nu kopen?
In ieder geval niet in de kringloopwinkel in Maastricht waar ik deze doos vond. Het is een enorm pakhuis aan de noordwestkant van Maastricht, beheerd door een gezellige bourgondisch familie. De spontaan ontstane sociale functie dragen ze met bezieling.

Iedere dag eten ze warm in het pakhuis vertelt het hoofd van deze rommelonderneming. Helaas kunnen ze bezoekers niet mee laten eten maar zelf eten ze er goed van. Achter een balie vol kleine prullaria in vitrines staan twee dames. Sjiek Maastrichts, zoals je ze alleen daar kunt tegenkomen. Ze zijn zorgvuldig in de weer met gebakken spek, uien en eieren. De hele toko ruikt ernaar. En ze plakken zonder pardon reflecterende stickers op verpakkingen die er nooit meer zonder schade afgehaald kunnen worden. Onwetend dat andere mensen week worden van zulke verpakkingen en daardoor geheime verlangens niet meer voor zich kunnen houden en die gaan ventileren. Met alle risico’s van dien. Ach ja, de één is tenslotte de ander niet.

Meneer van Mevrouw R. deint bijvoorbeeld ook niet altijd mee in haar fascinaties. Dus soms worden er compromissen gesloten om iedereen op eigen wijze te laten floreren in eenvoudig levensgeluk.
Zo waren we vertrokken vanuit onze magnifieke vakantievilla in Maastricht met een tas vol zwemattributen.
Maar midden in het kringlooppakhuis kwamen we er achter dat dit gecombineerde plan van kringloop en sportief lunchzwemmen voor deze dag niet meer ging lukken. 
We hadden moeite met de focus en wilden gewoon te veel te gelijk. 

Met de doos onder de arm besluiten we naar het beste café van de stad te lopen. De rest van de dag gaan we lekker samen mosaicen in Maastricht en geven ons over. Want aandacht is vanaf nu het focuspunt. 

Reacties: 0
Categorie: Rariteiten.

Powered by CuteNews

Ga naar de inhoudspagina of doorzoek het blog: