navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 09 Jun 2015

Een meisje met een muts. Langs de omgeslagen rand een geel bandje. Een geel sjaaltje in de nek, leuke nonchalante jaren vijftig knoop erin, die ze opzij draagt. Een luchtige zomerjurk en onderaan gele accenten.

De voeten staan wat dwars. Wijdbeens, lekker stevig in het gras. Aan de arm een mandje met roze en gele bloemen. In haar hand een klein bosje.

Het gras is hoog en lichtgroen, tegen het grijs aan. De huid is grijs met bruine ondertoon. Onderop een cijfer 2236, ingekrast met een pen. Meerdere keren door elkaar geschreven. En een logo van Porceval: een vleermuis met de vleugels open.

Made in Spain VillamarchanteValenciaPintado a mano.

Ik loop haar laatst tegen het lijf. Ze krijgt er later die dag ook nog een zusje en broertje bij. Een stoere soldaat en een frêle freule.

De frêle freule is verfijnder van vorm en kleiner. De soldaat is qua lengte gelijk maar in postuur weer veel lichter. Het is een wonderlijk gezelschap dat ik ‘smorgens weer in mijn kamer aantref. Het bloemenmeisje naast de soldaat met zijn schietgeweer tot ellebooghoogte. Ze staan als een klontje kitsch naast elkaar op mijn kast. Schijnbaar hebben ze niets met elkaar te maken, behalve de vergrijsde tinten. Dit meisje lijkt fysiek zo vol en fors naast de leden van haar nieuwe familie.

Kijken we naar het materiaal en toepassing dan is het geloofwaardig en zorgvuldig verwerkt, daar ligt het niet aan. Decoraties zijn ondergeschikt aan de vorm. Met de hand geschilderd, al is dat op zich nog geen garantie voor vakwerk. De voorstelling is sentimenteel, zo’n treurig wijfie met haar mandje vol bloemen.

De overdrijving van het romantisch tafereel vind ik ironisch. Hopelijk slaat u zichzelf ook licht tegen de dijen bij het zien van dit romantisch wichtje.

Haar hand rust op de borst. Daarin zit verontschuldiging. Een zachte zucht en het in het Duits zo mooi gezegd: verzeih mir.

Kom op meid, een beetje meer pit. Ga jij lekker naar de pijpen van iemand anders lopen te dansen? Nee dat lijkt mij niets. Gooi je mandje weg en hou op met zuchten. Laat je levensgroot dupliceren voor mijn magnifieke villa, op de stoep of op de verkeersrotonde, in de richting van de oprijlaan.

Wat dat betreft blijf ik fan van de überkitsch van Jeff Koons. Ik zal een balletje opgooien bij de buren en de gemeenteraad. Wie weet wat we gezamenlijk voor elkaar kunnen krijgen. Dan gooien we er ook nog een crowdfundingproject tegenaan.

Hupla, Amersfoortse überkitsch met een Spaanse ondertoon in de straat. Dan natuurlijk wel geloofwaardig uitgevoerd in materiaal. En om het geheel echt af te maken zal ik de soldaat en de frêle freule er ook bij zetten. Een wonderbaarlijk gezelschap, een klontje kitsch van alledaagse eenvoud gewoon op straat.

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: