navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 07 May 2015

Mevrouw R. ouderwetse sigaarzakjesTwee zakjes voor sigaren. Op de linker een tevreden sigaar roker met een goede opwaartse snor. Proportioneel klopt dit meneertje niet helemaal. Hij heeft een te grote kop. Zijn schouders hangen mij ook teveel naar beneden.
Door de strakke hoge kraag van zijn hemd en de tevreden lach heeft hij onder zijn sik ook nog een paar onderkinderen.

Onder de naam J. Van Dijk zien we een andere tevreden roker. Strak in het pak. Deze roker is wat jonger en is iets mysterieuzer. In ieder geval iets aantrekkelijker. Roken was vroeger sexy en zeer geaccepteerd. De tekenstijl is wat losser van opzet.

Beide heren dragen hemden met ronde kragen. Ik weet niet of dit een modieus gebaar is of toeval. Ik vind het nogal louche types. Wie van de twee zou ik meer vertrouwen?

Als ik zoek op Nieuwe Rubensstraat blijkt deze straat na het bombardement van Rotterdam niet meer te bestaan. Daarvoor liep de straat van de Oostzeedijk naar de Lusthofstraat. Het is randje centrum, ik woonde zelf jaren later om de hoek.
Doordat Rotterdamse straten bij het bombardement verloren zijn gegaan kreeg de stad een andere plattegrond. Dat is een proces van jaren. Een stad bouw je niet zomaar weer op. Braakliggende stukken geven een stad een rauw karakter. Rotterdam had een rauw karakter, zeker in de jaren 70 en midden 80. Daarna begon dit langzaam te veranderen.

Over de sigarenfabrikant J. De Vaal in Rotterdam word ik niets wijzer.

Op de achterkant van dat zakje staan aanbiedingen van Jasneva Sigaren. Deze fabriek stond in Valkenswaard en is in 1938 overgenomen door Willem II sigaren. Daarom denk ik dat deze zakjes afkomstig zijn uit de late jaren 30.

In historisch perspectief is het goed om te weten dat de Nederlandse sigarenindustrie tot de grootste van de wereld heeft behoord. Eerst waren sigarenmakers vooral thuiswerkers en later na de industrialisatie vond de productie vooral in fabrieken plaats. In de Tweede Wereldoorlog zijn er veel fabrieken verloren gegaan. Daardoor kwam de sigarenindustrie op zijn gat te liggen. Misschien verklaard dit waarom de Nederlandse oervorm van verzamelen sigarenbandjes betreft.

Ach, hobby’s.

Hobby’s gaan nooit verloren. Ik houd van hobby’s. Mocht ik ooit nog antropoloog worden dan ga ik mij specialiseren in de mens en zijn hobby. De mens en zijn hobby is prachtig. Geen regels van het werk maar de hobbyist is volledig vrij in de uitvoering. Dus het kan precies op die manier die hij het liefst heeft. Keurig geordend of juist met de franse slag.
Om een hobby te kunnen financieren zal er wel gewerkt moeten worden. Je kunt dus stellen: zonder werk geen hobby.

Als er in de familie door vaders en ooms sigaren werden gerookt was het als kind vast leuk om die bandjes te verzamelen.

Ik ken helemaal niemand die sigarenbandjes verzamelt of dat ooit deed. Misschien is het wel een mythe. De mythe van de sigarenbandverzamelaar. Een oud-Hollands verhaal waarin wij dolgraag willen geloven, vanwege een bescheiden geluksmoment door een klein bedrukt stukje papier. Tevredenheid, nostalgie, zuinigheid en eenvoud. Het zit er allemaal in.

En trouwens sigaren rokende ooms en vaders lekker nostalgisch? Ik weet niet of u wel eens in zo’n klein huisje bent geweest, waar vroeger hele gezinnen woonden? En tegenwoordig eenpersoonshuishoudens. Waar bewoners zuchten vanwege het kleine vloeroppervlak?

Stel je daar dan eens een kamer bij voor vol met gezinsleden en tevreden sigaarrokende ooms en vaders…

Uche, uche!

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: