navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 14 Feb 2014

Mevrouw R. Porselein-hondjeEen excentriekeling. Een beetje arrogant met de kop in de lucht. Lang gerekt lijf, kleine kop in verhouding tot dat grote lichaam. Een frivole strik om de nek. Pootjes strak bij elkaar.

Hij trekt zich nergens iets van aan. Het kopje is gedetailleerd aangebracht. De ogen zijn fraai geschilderd. Op het voetje zit een gouden rand. Het witte porselein van het beeldje is glanzend en van een mooie lobbige kwaliteit. Misschien daardoor een beetje protserig. Dubbel dus.

Deze hond heeft van nature een bijzonder gestroomlijnd lijf. Vrij diepe borst en slanke taille. Daar kan hij hard mee rennen. Ook lekker om te gebruiken in tekeningen, schilderijen en sculpturen. In de Art deco veelvuldig toegepast. De lijn van de hond werkt dan goed mee in de vormentaal. Vanaf ca. 1910 tot 1940 zag je deze hond ook veel terugkomen in mode-illustraties. Een elegante hond als accessoire voor een elegante dame. I’m a lady. Een modehondje dus. Alweer. Kijk bij deze post wanneer u mijn vorige hondje heeft gemist.

Dit type hondje kan in de straat soms een beetje schuchter overkomen. Met van die grote ogen in dat smalle kopje. De staart tussen de benen. Heel dunne beentjes. Het is grappig hoe sommige beestjes door hun vorm een bepaalde karaktereigenschap uitvergroten. Hij heeft echter ook iets sjieks, dit type. Het is een hond met een dubbele identiteit. Schuchter en arrogant tegelijk.

Dit hondje is van een Italiaans porseleinmerk, Capodimonte. Dat is geen merk maar een regionale naam voor porselein. De top van de porseleinberg.

Het is ontstaan doordat Koning Karel VII en zijn vrouw Maria Amalia van Saksen het niet te onderdrukken verlangen hadden een vergelijkbare porseleinindustrie op te richten als Meissen. Een van de bekendste porseleinfabrikanten van Duitsland.

Maria Amalia werd op 13-jarige leeftijd uitgehuwelijkt. Dat arme kind. Ze trouwde eerst in Dresden. Karel had geen tijd voor al die fratsen, haar broer vervulde zijn rol. In 1738 zagen ze elkaar echt voor het eerst en trouwden ze voor de tweede keer. Ze schijnen het erg leuk met elkaar te hebben gehad. Dat is natuurlijk een mooie zaak. Uitgehuwelijkt worden maar dan wel geluk hebben dat het gezellig gaat worden. Ze kregen veel kinderen samen, sommige daarvan stierven erg jong. Amalia zelf stierf na 22 jaar huwelijk plotseling aan tuberculose.

Haar man, toen inmiddels Koning Karel III van Spanje, schreef in zijn dagboek dat zij hem toen voor de eerste keer heeft teleurgesteld. Dat is best lief als je er over nadenkt.

Amalia kende natuurlijk het Meissen porselein van thuis en wilde dat ook in haar nieuwe woning, het paleis van Caserta. Geïnspireerd op Versailles. Maria Amalia had een grote rol in de bouw van dit paleis. De architect was Luigi Vanvitelli. De belangrijkste architect van Italië in de 18e eeuw. Nu denkt u misschien aan een imponerende, grote, aantrekkelijke Italiaan. Ik ook. Met mooie, golvende, lange donkere krullen. Met strakke witte kniekousen in zijn lakschoenen, compleet met gesp. In de weer met meetlinten en spijkers om een kasteeltje te bouwen.

Maar niets hoor, hij is eigenlijk Lodewijk van Wittel, zoon van een in Amersfoort geboren landschapschilder. Casper van Wittel. Met een Italiaanse verbastering van zijn oorspronkelijke naam kon hij Italië veroveren.

Ach ja, ik wil zelf ook nog wel wat in mijn nieuwe woning. Daarom ga ik nu maar glimmende hoge plintjes monteren. Gewoon hier in de magnifieke villa in Amersfoort. Signora R. met hulp van Alessandro Humulus Lupulus.

Arrivederci,

Signora R.

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: