navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 21 May 2015

Mevrouw R. ledematenboeket van armpjes en beentjes op een plankEen multiplex plank met spijkers. Zes handen, vier voeten zonder en twee beentjes met schoenen. Juist de beentjes met de gouden schoenen vallen extra op. Het is of ik naar mijn eigen beentjes kijk. Iets van jezelf herkennen lijkt onbenullig maar is in feite het begin.
Haakse voeten, type kapstok lijken op ballet, pas de deux. Dat kan ik zelf heel goed. Menig waarnemer verdenkt mij van een gedisciplineerd balletverleden. Ik knik vriendelijk, buig subtiel naar voren en doe er mijn voordeel mee. Ik zet het nog een beetje aan en loop weg zoals alleen een ballerina dat kan.

Op de neus van de gouden schoen een strik. Van gouden schoenen ga je zelfs anders lopen. Je voeten schitteren, op het hysterische af.

De armen en beentjes hangen nonchalant over de roestige spijkers. Grijpen om zich heen en spelen met de vingers. Als dit geen rariteit is.
Het is handwerk: vegen, schoonpoetsen van de klei. Om de zuiverste vorm erin te zoeken en dan bakken. De benen en handen op de plank lijken geen lichaam nodig te hebben.

En dan nu een sprookje:

Er was eens een oud makertje van armen en benen. Hij werkte in het ledematenatelier van een groot warenhuis. Ieder seizoen maakte hij nieuwe modellen, passend bij de wensen van het veeleisende publiek.
Na jaren van noeste arbeid gebeurde er iets vreemds met de armen van het makertje. Er groeiden veren uit zijn handen. Als vleugels zaten ze vast aan de onderarm.
Het makertje kon niet meer kleien. Hij bleef maar in bed, daar was het tenminste veilig en warm. En gezellig met zijn liefje.

Zachtjes streelde de maker zijn liefje met de veren, dat was het enige dat nog lukte. Zijn liefje giechelde de hele dag door, vanwege het gekietel. Al dat lachen deed pijn aan de buik van het liefje. Doodmoe ging ze er vandoor en het makertje bleef eenzaam achter. Lag te woelen in zijn bedje.

Hoe moest het nu verder? De schappen bleven leeg, plankjes met halffabrikaten stonden in het atelier. Er was niemand die het kleiwerk over kon nemen. Er kwam geen klant meer voor nieuwe armen of benen. Ze kochten hun benen en armen voortaan in een grote stad verderop. Van machinale productie. Als eenheidsworsten kwamen ze terug.
Het ledematenatelier werd steeds onzichtbaarder, de deur van de winkel ging zelfs niet meer open.

Jaren later vond een etaleur in een oude stofjas in het magazijn van het atelier ineens een  winkeldochter: een oud bedropen plankje met roestige spijkers, vol met armen en benen. De etaleur hield het plankje met de ledematen uit het raam, om in de stortcontainer te gooien, de bezem erdoor!

Gelukkig liep Mevrouw R. net langs op haar gouden schoenen. “Stop!” riep ze, “ik houd van halffabrikaten, winkeldochters en rariteiten. Kom maar hier met dat plankje.”
Het leven kan raar lopen.

Net als Mevrouw R. met haar kapstok-ballet-voeten.

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: