navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 29 Nov 2013

Wanneer je de hele huisraad moet verplaatsen zoals met een verhuizing, heb je de mogelijkheid om te beslissen wat je ermee gaat doen: houden, weggeven of verkopen.

De afgelopen maanden, zeker toen ik nog vol in het proces van sorteren en inpakken zat, heb ik mij vaak afgevraagd op welke manier spullen – gewoon het huishoudelijke menselijke bezit – onderdeel zijn van wie je bent.

Wat zou er gebeuren wanneer ik alles gewoon zou achterlaten in mijn vorige woning? De deur dichttrekken en fluitend naar het nieuwe huis, met alleen twee tassen in de hand. Niet eindeloos in de weer maar juist lekker eenvoudig.

Opnieuw beginnen met alleen het hoognodige. Zou ik mij anders voelen? Ontleen ik mijn identiteit aan wat ik bezit? Ben ik dus wat ik heb? Zou ik alles vrijwillig weg kunnen doen, zonder problemen?

Wat zal ik dan echt gaan missen? Waarom dan? Het is een banale kwestie. Alleen al dat de vraag voortkomt uit het feit dat we spullen in overvloed hebben. Soms vraag ik mij af wat mijn overgrootmoeder zou zeggen van al mijn huisraad. Zij had acht of negen kinderen, ik niet. Wie zou er meer spullen hebben?

Er zijn kunstenaars die al hun bezittingen hebben geteld en daarna hebben getoond aan publiek. Er zijn kunstenaars die foto’s hebben gemaakt van familie’s, verspreid over de hele wereld, met de huisraad buiten voor hun huis. Er zijn kunstenaars die afscheid hebben genomen van een liefde, door alle bezittingen die er mee te maken hadden aan te bieden op een marktkraam of via een veiling. For sale. Ook kennen we de beelden van mensen die gefotografeerd worden met de uitgestalde inhoud van hun handtas, besteklade of kledingkast.

Samen tachtig worden is ware rijkdom. Als iemand er niet meer is blijven de spullen achter. Het bewijs dat iemand heeft geleefd. En dan?

Dat weggooien waar degene waar je van hield aandacht voor had is moeilijk of misschien zelfs onmogelijk. De spullen houden de persoon misschien wel bij je. Voor ieder ander hebben de spullen een heel andere waarde.

Wanneer je zou weten dat iemand net zo veel waardering kan opbrengen voor deze spullen dan zou het misschien makkelijker zijn om ze weg te geven. Maar waar vind je dan die echt liefhebber?

Terwijl ik mijn inboedel aan het inpakken was liep ik bij een van mijn leveranciers tegen deze oranje terriër aan. Een hondekopje voor aan de muur. Een trouwe Schotse terriër. Vanaf de jaren twintig tot ongeveer in de vijftig een veel gezien decor-motief, voor in het interieur of als mode-item. Aan het merkje achterop te zien is dit hondje afkomstig uit de jaren twintig.

In mijn gedachten zie ik haar zitten, in haar kamer. Met een charleston-jurk, een sigarettenpijpje en een pagekopje. Aan de muur het oranje hondje. Zij hield er zo van. Niemand wilde het hebben. Tot ik het zag. Morgen maar even naar de kapper voor een pagekopje.

En wat betreft afscheid nemen van mijn inboedel moet ik u teleurstellen. Het is helaas nog niet helemaal gelukt.

 

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: