navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 02 Feb 2014

Mevrouw R. plastic Kosmonaut jaren zestigEen kosmonaut. Prachtig woord: kosmonaut. Rode zuurstof-tank op de rug. Een helm met flexibele kap om voor de ogen te schuiven. Een pak met scharnierende elementen op de schouders en knieën. Precies daardoor krijgt het pak een stoere uitstraling.

Vriendelijk gezicht met een mooie lach. Bijna net zo knap als Joeri Gagarin, de eerste Rus die op 12 april 1961 aan boord van de Vostok 1 de ruimte in ging. Spannend hoor. Alleen hondje Laika en aap Ham gingen hem als levend wezen voor.

Gagarin werd vooraf in een geselecteerde groep opgeleid tot kosmonaut. Gagarin was een kleintje: 1.57  m. en gezien de beperkte ruimte in de raket was dit een bijkomend praktisch voordeel.

Stelt u zich het maar even voor: in een relatief klein raketje word je gewoon de lucht ingeschoten. Om hulp roepen heeft daarna geen zin meer. Per seconde kom je immers acht kilometer verder. In het raketje zijn maar een paar kleine raampjes. Wel enorm veel knopjes, schakelaars en meters, overal in de raket. Knopjes, overal waar je kijkt. Welke moet je hebben?

Je zit, of ligt eigenlijk meer, in een oncomfortabele houding, een beetje onderuit. Met een enorme belasting op het lichaam word je dan omhoog geschoten. Het is daarom van belang controle te hebben op lichaam en geest als kosmonaut. Slim en sterk moet je zijn om te kunnen overleven in de ruimte.

Gagarin was de allereerste mens in een ruimtevlucht. Ik vind hem een held. Hij ging toch maar. In zijn raketje. In zijn eentje. Zijn de eersten niet vaak de echte helden?

“Het hoogste doel dat de mens zichzelf kan stellen”, zei Panamarenko, een Belgische kunstenaar, ooit, “is een manier vinden om de aarde te verlaten”. Dit is geen escapisme. Uiteindelijk wordt de mens nergens zo met zichzelf geconfronteerd als in een ruimteschip: voor altijd op weg naar niets.

En onze Gagarin ging. In een reisje van 108 minuten. Een luttele 108 minuten maar wat een impact Een reisje naar de sterren. Hoe kwam Gagarin zichzelf tegen, daar tussen de sterren? Welke 108 minuten van uw leven zullen er werkelijk toe doen?

Bij de terugkomst had Gagarin zichzelf met de vliegstoel weggeschoten uit de raket en kwam terecht op het veld van een boer. Deze boer wilde net een hap nemen van zijn liefdestompouce maar zag hem waarschijnlijk vanuit de lucht aankomen. Hij liep op Gagarin af en gaf een bekertje melk en wat brood. Een romantisch verhaal, dat is zeker.

Daarna had hij een ander leven, als promotor van de Russische ruimtevaart. Hij hield van dat leven. Wat zal hij een aantrekkingskracht hebben gehad na zijn reisje in de ruimte. Drank en vrouwen, het kwam Joeri daarna allemaal aanwaaien! Zelfs niemand minder dan Sophia Loren kuste onze Joeri teder op de wangen.

Voor ons gewone stervelingen zal een reisje naar de sterren als kosmonaut alleen een droom blijven. Maar 108 minuten kunnen wij wel waar maken. 108 minuten, ergens in de zomer, op de rug in Zuid-Frankrijk naar de sterrenhemel kijken. Wegdromen en zien of je jezelf tegenkomt. Of op een veld van een boer springen. Het is vandaag een mooie dag dus waarom niet? Spring gewoon tussen de kolen of spruitjes het veld op en blijf 108 minuten liggen. Misschien komt er iemand langs met melk en een liefdestompouce.

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: