navigatiemenu
Onuitputtelijk Rariteitenkabinet
Mevrouw R.

BLOGARCHIEF

Geplaatst op 31 Mar 2015

Mevrouw R. –Illustratie van Marietje WitteveenAls eerste valt de vormgeving van het boek op. Gewoon karton, beetje beige. Mat. Eenvoudig. Geen glossy uitstraling, eerder puur. Ook de manier van inbinden is eenvoudig. Twee plaatjes karton vormen de omslag en een strookje papier voegt het samen. Gekartonneerd heet dat. Het papier van de bladzijden is een beetje vergeeld en mat. Het formaat is langwerpig.

De illustraties in het boek zijn een lust voor het oog. Los, vrij, kleurrijk en met een vrolijk inslag. Geen kaders of contouren. Ik zie direct dat dit een bijzonder boek is. Aquarel vloeit op papier en juist dat zorgt voor de vrijheid. Het landschap wordt weergeven met vloeiende lijnen of vlakken.

In het boek hebben de illustraties verschillende formaten. Slechts hier en daar wordt er met inkt details weergeven. De illustraties zijn een kleurrijke suggestie van de werkelijkheid.

Voorop de kaft staat de titel van het boek: De tuintjes door M. Witteveen. Binnen op de eerste pagina nog een keer de titel van het boek. Tekst en tekeningen van Marietje Witteveen. 
Een uitgave van Luctor in Rotterdam. Van Luctor bestaat geen enkel archief. Niets.

De tweede zin uit het boek, over het meisje Riek, is geniaal:
Zij peuterde juist in haar neus toen ze getekend werd. Bah, zei Moeder toen ze het zag. Wat een vies kind, nu zien alle kinderen dit. 
Moeder met een hoofdletter. Waar kom je dat nog tegen?  En publiekelijk in je neus peuteren in de angstige jaren vijftig? Wat moesten de buren er wel niet van denken? Moeder vroeg het zich ook al af…

Moeder draagt als ze op het land werkt klompen. Ze heeft een polkadotblouse aan en draagt een polkadot alpinopetje. In de klompen gestreepte sokken. Een waanzinnig goede styling. Marietje weet van wanten, dat is mij wel duidelijk. Ik zou er zo de straat mee opgaan.

Vader en Moeder werken allebei flink in de tuin en dat inspireert de kinderen. De kinderen lopen in de weg en krijgen ieder een stukje in de tuin. Miek plant boontjes. Joop heeft een konijnenhok getimmerd en drie konijnen gekregen van vader, na een bezoek aan de markt. En vieze Riekje? Zij heeft een kerstboom geplant.

De bonen worden gegeten, de kerstboom komt met kerst in de pot, met kaarsjes en een ster erop en van de konijnen worden de drie grootsten opgegeten. Van de velletjes worden wanten en mutsen gemaakt. Joop krijgt een bontkraag.

En dan op de laatste pagina zegt vader:
” Waarom eten we zo lekker? Omdat we zelfverzorgers zijn.”
Een avantgardistisch kinderboek, in esthetische vorm en met utopische gedachte.

Zelfverzorgers. Moestuinieren is hip. En ouderwets, het is immers een oerbehoefte. Een toevlucht tot moeder natuur, het geeft geluk. Wroeten in de aarde en plantjes zien groeien. Zelf in de grond gestopt en zelf water gegeven. Tot op zekere hoogte heb je invloed op het resultaat.

Het voldoet aan ons streven naar romantiek, ambachtelijkheid en puurheid. De moestuin vertegenwoordigt waarden over onze gezondheid maar heeft ook een sociaal karakter. Moestuinen doe je immers veelvuldig samen, verbonden met anderen. Collectief wroeten in kleine braakliggende veldjes of op het dak van een stadskantoor.

Marietje Witteveen is geboren in 1917 in Enschede, overleden in 1999. Ze heeft de Akademie van Beeldende kunst in Den Haag gevolgd, de Rijksnormaalschool voor Teekenonderwijzers en de Technische Hogeschool in Delft. Goed geschoold, dit meisje Marietje.

De Teekenschool is in feite de voorloper van de Gerrit Rietveld Academie. Opgericht in 1892 in de tuin van het Rijksmuseum. Op de gevel van het gebouw staat de tekst te lezen: Tekenen is spreken en schrijven tegelijk.

Marietje heeft dat wat mij betreft heel goed begrepen.

Schrijf een reactie (0)
Categorie: Rariteiten

Naam: Remember me
E-mail: (optioneel)
Captcha
CAPTCHA, click to refresh

Ga terug naar de inhoudspagina.

Powered by CuteNews

Doorzoek het blog: